Duygusal ihmal, özellikle çocukluk döneminde yaşanan karmaşık bir deneyimdir ve bunun sonucunda bireylerin yaşamları üzerinde kalıcı etkiler bırakabilir. Birçok insan dışarıdan bakıldığında görünüşte normal bir hayat sürse de, günlük yaşantılarında içsel boşluklar barındırmaktadır. Çocukluk hatıraları capcanlı olabilir; ancak duygusal eksiklik hissi sürekli varlığını sürdürebilir.
Çocukların sağlıklı gelişimleri için duygularının tanınması kritik öneme sahiptir. Bu noktada ailenin rolu büyüktür; fakat bazen aile dinamikleri ve iletişim şekilleri nedeniyle çocuklar kendi hislerini ifade etme konusunda zorluk yaşayabilirler. Sert tartışmalar içinde bulunduklarında veya hararetli anlarda bile, derinlerde inkâr edilen ihtiyaçları dolayısıyla yalnızlık hissiyatı yaşamaktan kurtulamazlar.
Ebeveynlerle kurulan bağın beklentilerin üstlenilmesi üzerinden şekillenmesi, çocuklar üzerinde uzun vadeli yaralar açar. Diğer insanlarla kurduğu ilişkilerde yabancılaşma kaynasına dönüşebilecek bu tip durumlar, kişinin kendi duygu dünyasını anlamakta zorluk yaşamasına neden olurken aynı zamanda başkalarıyla olan bağlantılarının da zarar görmesine yol açabilir. “Hangi konuda ağlayabilirim ki?” ya da “Bunları ciddiye alma!” gibi düşüncelerle büyüyen çocuklar zamanla kendi hislerine dair bir kaybın içinde kalmış hale gelebilirler.
Büyüyüp yetişkin olduklarında ise bu bireyler toplumun taleplerine uyum sağlayamadıkları koşullarda sıkıntılar yaşayabilirler. Kendi ihtiyaçlarını göz ardı eden kişiler, çoğu zaman başkalarına nasıl yardım isteyecekleri konusunda tereddüt eder görüntüsü çizebilirler. İçlerinde beliren “Kimseye yük olmamalıyım.” düşüncesi baskılanan duygularla birleşerek derin bir yalnızlık hissine kapılmalarına sebep olacaktır.
Duygusal ihmal altında bulunan bireylerin genel hali arasında ‘sürekli olumsuz ruh hali’, kendilerini ifade etmede güçlük çekme ve ajandalarında kişisel ihtiyaçlarına saygı göstermeden geçen günler listelenebilirken; ilişkilerindeki başlıca problemler oldukça belirgin hâle gelir. Yakın çevrelerinden gelen sevgiye karşı yeterince açık olmamakta olan bu insanlar aslında derin nostaljilere maruz kalmaktadır.
Tamamen geçmişe dönük özlem besleyen bu grup ise yoğun anlayış arayışı içerisinde olduğunu fark etmekte olup hala sempatik bir destek arayışındadırlar fakat geçmişi temsil eden değerlerinde takılıp kalan bireyler olarak kapsamlı özelleşi yapmaktalar da zamana direnmek zorundayız!
Sonuç itibariyle, psikolojik sorunların yarattığı kimlik çalkantıları kadar önemli başka unsurlar da söz konusudur ve zafer kazanmak adına ruhsal olarak yeniden can vermek gerekiyor! Geçmişe yönelik pişmanlıklarla yüzleşmek kaçınılmaz hale gelmede bizlere rehberlik ederek ayrıştırılmış kimliğin iade sürecini başlatmaya yardımcı olacaktır!
